۱۳۸۹ مرداد ۲۸, پنجشنبه

در لحظه خشم بردباری کردن...


"دو سال طول می کشد تا انسان حرف زدن یاد بگیرد اما 70 سال زمان لازمست تا حرف نزدن را بیاموزد. "



کلام مهمترین ابزار ارتباطی ما آدمهاست. منش، شخصیت و دیدگاه ما آدمها همه در کلماتمان مخفی است و چه خوبست که از کلاممان بر علیه خودمان استفاده نکنیم.
 این روزها با وسواس عجیبی به گذشته ام نگاه می کنم. به مکالماتی که با دیگران داشته ام. به برخی از رفتارهای نسجیده و کودکانه ام.

گاه چه شتابزده حکم داده ام...
چه بسیار اعتمادها که خرج گوشهای نامحرم کرده ام...
و چه بی رحمانه با کلمات به جنگ خودم رفته ام.

باید به فرزندم بیاموزم:

زود و زیاد حرف نزند،
از هر فکری پیش هرکسی کلمه نسازد،
پیش معدود کسانی ، هر از گاهی از تمام افکارش کلمه بسازد و تمام خودش را بازگو کند تا بداند کدامها را باید دور بریزد. پیش معدود کسانی، هر از گاهی...
خودش را دوست بگیرد...
آدمها را ببخشد...


افسارم از دست رفته....

  آیا این حس اسمش عاشق شدن است؟ این که می‌خواهم همیشه کنارم باشد؟ اینکه میترسم نکند به اندازه روز‌های اول دوستم نداشته باشد دیگر؟  اینکه با ...