سحرگاهان که مخمور شبانه گرفتم باده با چنگ و چغانه
نهادم عقل را ره توشه از می ز شهر هستیش کردم روانه
نگار می فروشم عشوه ای داد که ایمن گشتم از مکر زمانه
ز ساقي کـمان ابرو شـنيدم کـه اي تير ملامت را نـشانـه
نـبـندي زان ميان طرفي کمروار اگر خود را بـبيني در ميانـه
برو اين دام بر مرغي دگر نـه کـه عـنـقا را بلند است آشيانه
که بندد طرف وصل از حسن شاهی کـه با خود عشق بازد جاودانـه
زمانی نه چندان دوررا بخاطر دارم که بزرگترین دشمن خود بودم. خدا نخواست اگر تصمیم نابخردانه ای نگرفتم. اکنون ولی هیچ وسوسه استقراری با چاشنی "خوشبختت می کنم" نمی تواند مرا از رویای همسفر شدن با خودم بازدارد و به دامان تصمیمی بیندازد که شاید حتی عاقلانه به نظر میرسد.
من نه ستایشگر تنهایی ام و نه منکر شادی و آرامش احتمالی حاصل از پیوند دو انسان...
می دانم که تنهایی تا جایی دوای روح است و از جایی به بعد سم روح. فقط خودم را شناخته ام و دیگر نمی توانم روحم را با هرکسی همنشین کنم و این با غرور تفاوت زیادی دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر