هشت می یک سال دیگر باشد. روز تعطیل. روزگار کرونا به خاطره تبدیل شده باشد. این گلولهٔ حجیم سرد و تاریک در دلم نباشد. این همه فکر در سرم. این همه شک و ناامیدی در دلم.