صبح را نمی‌توانستم شروع کنم. به عنوان آخرین امید خواستم به صندوق پستم سر بزنم. شاید کارتی چیزی فرستاده باشد از مکزیک، حالا که ۳۴ ساله شدم و نه ایمیل زده نه خطی نه خبری. با دقت تمام یک وجب فضا را گشتم. چیزی نبود و این بغض تا همین الان با من ماند.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
-
نه بی انصافی نمی کنم. اینجا همه چیز خوبست.شهر فوق العاده زیباست. مردم گرمند و مودب. در گفتن بونژوق به هم مسابقه دارند.
-
۴۸ ساعت است مردی را میشناسم که در یکی از کشورهای همسایه زندگی می‌کند. هم سن منست با موهای خاکستری. شعری طولانی نوشته است احتمالا برای زن...
-
دلم نمی خواهد به آینده فکر کنم. به می شود یا نمی شود ها. حتی به چه می شودها. 2روز دیگر 28 سالم تمام می شود...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر